اتمام حجت

آن لحظه ای که پایت را به حوزه میگذاری شیطان معمم درونت از همه طرف سراغت می آید. یک سری دلایل برای انصراف می آورد که خودت هم تا به حال نشنیده ای. از آن دلایل استخوان دار که جواب دادنش کار تو نیست.

ته دلت آشوب میشود. نا آرامی. بی قراری. به گمان خودت اینجا همان نقطه حساس بود که باید از قبل خودت را برایش حاضر میکردی. همان جا که ذره ای ناخالصی مثل کوه مانع راه میشود.

در این بین ناگهان چند هم کوپه ای را میبینی. تازه واردند، مثل تو. مشکلات؟! هزار برابر تو. یک دفعه انگار آب سرد میریزند رویت وقتی میبینی مثل کوه غم به دل راه نداده اند. وقتی میبینی که آمده اند سر بدهند. وقتی خشوع و خضوعشان را میبینی.

اینکه آنها برای چه آمده اند بماند. اما مطمئن میشوی که اتمام حجتند، برای تو.

پ.ن: انگار خیلی ها در زندگی برای ما اتمام حجتند. اگر لطف خدا نبود...