روضه

یک دسته ای هم هست که هر سال محرم بیرون می آید. منتهی نه فقط در روز عاشورا، که در کل ماه محرم و صفر. دسته عزاداری هم نیست. دسته نقد و بررسی هیئات است. کارش هم این است که از مجوز نصب بنر شهرداری تا آن شعری که مداح خواند را زیر ذره بین نقد بگیرند و نتیجه گیری کنند که ... .

ویژگی اش وجه ایجابی نداشتن نظریاتش است. صرفا سلبیاتی را برای هیئت برمیشمرند. برای روضه یک سری نباید ها فرض میکنند. اما چه کار باید کرد؟! عموما حرفی ندارند. به فقیر غذا دادن اسمش روضه نیست! کتاب خواندن اسمش روضه نیست! رسیدگی به ایتام اسمش روضه نیست! تفکر در علل و فلسفه قیام امام حسین هم اسمش روضه نیست! و طرح های پیشنهادی این دسته هیچ وقت روضه نبوده است. که گویی خواسته ناخواسته میخواهند زیرآب روضه را بزنند. با گریه مشکل دارند. با های و هوی مشکل دارند.

اگر کسی مثل میثم مطیعی بیاید هزار ایراد از هییت بگیرد باید به او احترام گذاشت. نه الزاما به نظراتش که ممکن است غلط و درست داشته باشد. بلکه به خودش. چون که اگر با گوشه ای از سبک عزاداری امروز مخالف است، در هیئتش یک الگو برای روضه و هیئت داری ارائه کرده است. که اگر نقدی دارد برای اعتلای روضه است و اسلام، نه برای حذف آن.

و بدانید و آگاه باشید من شمایی که به یک گوشه از روضه ها ایراد دارید و خود پا در هیچ جلسه ی روضه ای نمیگذارید و اقدام به برگزاری روضه ای صحیح نمیکنید را با همان هایی که منتقدش هستید در یک دسته میبینم.

آنها افراط کارند و شما در حال تفریط. و هر دو از راه خارجید.

بدانید و آگاه باشید.