به شهادت

حس کشتی گیری که در خاک است و شیطان و نفسش دائم برای فیتیله پیچ میروند! بارانداز را در اختیار میگیرند و با تمام توان میخواهند از خاک برت دارند! و تویی که چارچنگولی چسبیدی به تشک و فریاد های مربی ات را از کنار میشنوی.

فکر میکنی که وا بدهی و راحت بشوی. راحت راحت. نه فشاری نه عرقی و نه نه اذیت شدنی. اما خوب میدانی که اولین ثمره وا دادن را وقتی میبینی که مربی ات با حسرت تو را نگاه میکند. با افسوس.

خدا اگر بر تو رحم کند داور سر پا میدهد. و دوباره روز از نو و روزی از نو. حریفت بیخیال ماجرا نیست. به زیر ضربه فنی هم راضی نیست. ضربه فنی بشوی هم مثل رستم خنجر میکشد بیرون که سهراب را بکشد! تو را! هربار فنی اجرا میکند. متناسب با شرایطت. هر بار چیز جدیدی رو میکند.

نمیدانم حق داری بترسی یا نه. نمیدانم حق داری حالت دفاعی را عوض کنی و حمله کنی یا نه. ولی میدانم دلت خوش است به همین اندک مقاومت هایی که بوده.

مقاومت هایی که خودت هم میدانی کار تو نبوده. اصلا تو و این اراده؟! در قد و قامتت نیست.

دلت خوش است به سوت پایان. به اشک شوق برنده شدن.